VIA GALEGA – Plataforma Social en Defensa dos Dereitos Nacionais de Galiza

A lingua e nós

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on telegram
Share on whatsapp
María Xosé Bravo

María Xosé Bravo

Portavocía de Vía Galega

A historia do idioma galego é a historia mesma de Galiza

Ricardo Carvalho Calero

Desde Vía Galega son moitos os aspectos da nosa realidade que son básicos para nós, e o da lingua -un dos alicerces que nos define como galegas e galegos, xa que como dixo Castelao: se aínda somos galegos é por obra e graza do idioma-, é un dos motivos de gran preocupación.

O galego dispón dunhas condicións de partida envexábeis por calquera lingua que non conte cun estado propio: pertence a un sistema lingüístico de proxección internacional, é entendida pola práctica totalidade da poboación, non presenta grandes dificultades para a fácil incorporación de novos falantes polas raíces románicas comúns coas linguas da súa contorna, mais, por outra parte, presenta tamén síntomas moi preocupantes a respecto do seu futuro e, o principal, é cada vez menos falada pola xente moza. É fácil constatar que estamos en franco retroceso no que atinxe á forte caída de falantes nas xeracións máis novas e cómpre virar a tendencia. Con moita urxencia, aquí non temos todo o tempo do mundo. Tampouco o galego acaba de penetrar en ámbitos sociais de especial relevancia, mundo da empresa, do comercio, das novas tecnoloxías etc.

A situación é de emerxencia porque non é bo o presente e inquiétanos terribelmente o futuro. Por iso, cómpre superar os obstáculos que impiden que o galego poida situarse nunha posición de normalidade. Precisamos do activismo social para esixir que os nosos dereitos lingüísticos como pobo se respecten, mais incluso os dereitos individuais non son respectados e as normas que así o indican son só un brinde ao sol se non van acompañadas de obrigas para a Administración en todos os ámbitos.

Por iso, con moita urxencia, debemos rectificar, inverter a tendencia e facer efectivo un proceso de normalización. Normalizar significa que non se lexisle na súa contra, que non se planifique a exclusión do galego de determinados ámbitos, que non teñamos que padecer o desleixo de quen nos goberna, que, en definitiva, o galego sexa un idioma normal e xeral en todas as esferas da vida pública e social. Para conseguir este obxectivo, precísase unha reforma do marco xurídico-político, necesitamos lexislación que, entre outras cousas, en materia lingüística, recolla:

A lingua orixinaria e propia de Galiza é o galego. Esta declaración non pode ser só simbólica, Na actualidade, a consideración do castelán como lingua oficial leva consigo o dereito de usalo e o deber de coñecelo que lle garante o artigo 3 da constitución española “El castellano es la lengua española oficial del Estado. Todos los españoles tienen el deber de conocerla y el derecho a usarla”. Os poderes públicos de Galiza non poden consentir un menor status legal para o galego, a non ser que queiramos que este sexa estranxeiro na súa patria. Os cidadáns e cidadás da Galiza deben ter a obriga de coñecer e o dereito de usar o idioma galego.

Cómpre fixar a oficialidade real do idioma en todas as empresas públicas e privadas que ofrezan servizos á cidadanía galega, cando traballen coa Administración, atendendo os cidadáns galegos en galego e respectando o dereito das traballadoras e dos traballadores a usar o galego. 

Cómpre tamén interiorizar e ter nitidamente claro a conexión da cuestión lingüística coas decisións económicas e políticas porque na lingua está o maior potencial de desenvolvemento futuro, o pobo que defende a súa lingua é un pobo orgulloso de si mesmo e polo tanto un pobo capaz de prosperar e crear riqueza. O berro é “precisamos do galego” e cómpre, tamén, non esquecer que a substitución da lingua propia por outra traída de fóra é sempre consecuencia dun proceso de colonización política.

En Vía Galega partillamos con moitas asociacións a firme convicción de que lingua e nación galegas van indisolubelmente unidas e que polo tanto o futuro de Galiza está intimamente unido ao futuro da súa lingua. Preservar o idioma convértese así no primeiro deber para coa nosa historia, para con nós mesmos, para con Galiza.

Teñámolo en conta cando o 12 de xullo vaiamos votar.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on telegram
Share on whatsapp